กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้นกกาเหว่าเอ๋ย ไข่ให้แม่กาฟัก แม่กาก็นึกรัก นึกว่าเป็นลูกในอุทรณ์ ตอนเด็ก ผมเชื่อว่าต้องมีเพื่อน หลายท่านเคยได้ยินได้ฟังเพลงกล่อมลูกเพลงนี้แต่ แต่เอ๋ ว่าแต่เพื่อน รู้จักเจ้านกกาเหว่า หรือเคยเห็นบ้างไม วันนี้จามจุรีเลยขอนำภาพวาดสีน้ำ นกกาเหว่ามาให้เพื่อน ดูกัน ว่าทำไมแม่กาถึงหลงรักลูกนกกาเหว่าได้ หน้าตาคล้ายกับกาขนาดไหน (ปล ในชีวิตจิง อย่าทำตัวเป็นแบบแม่นกกาเหว่านะครับ ) วันนี้มาดูกัน
นกกาเหว่า(นกดุเหว่า) สัตว์ปีก
Common Koel(Asian Koel)
ชื่อทางวิทยาศาสตร์: Eudynamys scolopacea
ปลภาพถ่ายสีเพี้ยนไปนิด (มากเลย แบบกล้องจามจุรีถ้าไม่ได้ถ่ายกับแสงแดดก็จะประมาณนี้เลย แย่จัง)
ปล หลังจากเอานกกาเหว่ามาโพสมีเพื่อนท่านหนึ่งแต่งกลอนเกี่ยวกับนกกาและนกกาเหว่ามาให้อ่าน ผมฟังแล้วงดงามทางการใช้ภาษามากเลยขออนุญาต นำบทกลอนมาโพสให้ฟังนะครับ เป็นบทกลอนของคุณสโนวี่แต่งได้น่าฟังมากเลยครับ ขอบคุณครับ
เพราะโดดเดี่ยวเดียวดายใช่โดดเด่น
คนมองผ่านมิเห็นคล้ายฝุ่นผง
ทุ่มเทใจไร้ความหมายได้แต่ปลง
เป็นดังกาหาใช่หงส์เฉิดไฉไล
อีกาเหว่าไข่ไว้ให้กาฟัก
กาตัวดำหลงรักมิผลักไส
เฝ้าถนอมดุจดังลูกในไส้
กลับออกลาย เมื่อเติบใหญ่..ได้แต่มอง
ปล บางทีธรรมชาติก็สอนอะไรคนหลาย ๆอย่าง อย่างนก มองดูเหมือนเป็นแค่สัตว์ปีกธรรมดา แต่ถ้ามองดีดี เราจะเห็น คุณค่าทางจิตใจที่แทรกลงไป แม้กาตัวจะดำ แต่เมื่อมีภาระรับผิดชอบกับลูกน้อย ความดำไม่มีผลอะไรกับจิตใจที่เมตตา และสัญชาติญาณของความเป็นแม่
ผิดกับกาเหว่า นอกจากจะไข่ให้แม่กาฟักแล้ว (เหมือนพวกที่ชอบทิ้งลูก ให้คนอื่นเลี้ยง) เวลาลูกกาเหว่าตัวนั้นเติบใหญ่ ก็หาเรียวแลผู้เลี้ยงดู (เหมือนคนที่ทิ้งพ่อแม่ ผู้มีพระคุณ)
